لرستان : سرزمین گنج‌هاى نهان

روزهای اوج دنیای ورزش

در مقایسه با کیهان ورزشی – که مطالب آن عموما تحلیلی بود و با نویسندگان بزرگ و سابقه درخشان خود، کمتر نشریه یارای برابری با آن را داشت- دنیای ورزش نیاز به نوآوری داشت. چنین بود که این مجله با کیفیتی بالاتر و تصاویر و پوسترهای رنگی، به سرعت رقیب کیهان ورزشی شد.

ارسال نامه‌های هواداران به ورزشکاران محبوب از طریق دنیای ورزش، چاپ انتقادات و سوالات مستقیم مردم از سرمربی تیم ملی فوتبال، برگزاری جلساتی با حضور مردم عادی و ورزشکاران مورد نظر آن ها در دفتر مجله،  توجه ویژه به عکس‌ها و مطالب ورزش دختران، انتشار عکس‌های خانوادگی از ورزشکاران و سرانجام انتخاب بهترین بازیکن فوتبال ایران – که با رای‌گیری از مربیان و کاپیتان های شاغل در جام تخت جمشید و مسوولان فدراسیون و نویسندگان خبره انجام می‌شد- کاری کم‌سابقه بود که به سبک مجلاتی چون فرانس فوتبال انجام شد.

در پایان هرسال نیز به مرد سال فوتبال، یک دستگاه اتومبیل پیکان توسط موسس روزنامه اطلاعات (عباس مسعودی) اهدا می‌شد. با این ابتکارات بود که دنیای ورزش به اوج رسید و دهه 50 را به شکلی خاطره‌انگیز پشت سر گذاشت.

بهترین مجله دهه 60

در دهه 60 تنها تغییری که در مجله ایجاد شده بود، تغییر سردبیر بود و جعفر صمیمی جایگزین فرهاد مسعودی شده بود. در سال های جنگ تحمیلی، با کاهش برنامه های ورزشی صدا و سیما، بر خوانندگان مجله افزوده شده بود و چیزی نگذشت که تیراژ هفته نامه از 200 هزار عدد گذشت و لحظه به لحظه به 300 هزار نزدیک و نزدیک‌تر شد. در آن روزها عمده مسابقات فوتبال در روز جمعه برگزار می شد و با توجه به امکانات آن روزها، همواره صفحات وسط مجله به مطالبی اختصاص داشت که در طول هفته اتفاق افتاده بود. اما نخستین صحات مربوط به مسابقه روز جمعه بود؛ آخرین مطالبی که به چاپخانه رفته بود. در آن روزها هنوز هم دنیای ورزش چنان اقتداری داشت که پس از قهرمانی تیم ملی فوتبال در بازی های آسیایی پکن( 1990 م./ 1369 ش.) علی پروین و تمامی شاگردانش در یک روز معین به موسسه اطلاعات بیایند تا به پاس قهرمانی در آسیا، افتخار مصاحبه با مجله را به دست آورند. هنوز زمان نسبتا زیادی مانده بود که عصر اینترنت فرا برسد.

ابتکاراتی در جهت تضعیف

 در ایامی که بازی‌های آسیایی هیروشیما در سال 1373 برگزار می شد، قطع صفحات مجله تغییر کرد؛ ابتکاری که موجب اعتراض بسیاری از خوانندگان مجله شد؛ خوانندگانی که در آن روزها می توانستند نظر خود را از طریق نامه به گوش سردبیر و سایر خوانندگان برسانند. بعدها قطع مجله مثل گذشته شد، اما کیفیت صفحات و چاپ، هرگز چون گذشته نشد. زیرا کاغذی که مجلات موسسه اطلاعات با آن چاپ می‌شدند، دیگر هرگز در دنیا چاپ نشد.

آغاز زوال

در سال های اولی که غلامحسین شعبانی سردبیر و مدیرمسوول دنیای ورزش شد، تفاوت چندانی در کیفیت مطالب مجله ایجاد نشد. حتی با این که شعبانی در آن روزها فردی غیرورزشی محسوب می شد و در عرصه مطبوعات تازه کار بود. اما واقعیت این بود که دنیا به تدریج در حال تغییر بود و دنیای ورزش نیاز داشت که خودش را به روز کند. امری که با توجه به تخصص غیرورزشی مسوول جدید، اتفاق نیفتاد. از اواسط دهه 70 بود که روزنامه های ورزشی، یکی پس از دیگری به چاپ رسیدند و با فرهنگ جدیدی که به تدریج در بین خوانندگان ورزشی ایجاد کردند، روز به روز از تعداد علاقه مندان به مطالب تحلیلی و طولانی کاسته شد و خبرهای کوتاه و جنجالی بیشتر مورد توجه قرار گرفتند. به این ترتیب کمتر کسی حاضر می‌شد یک هفته منتظر بماند تا هفته‌نامه مورد علاقه‌اش را بخرد.

بازیکنان فوتسال ایران بعد از چهارمی جهان (سال 1371) همگی در دفتر دنیای ورزش حاضر شدند

دهه 80:‌ از بین رفتن هویتی قدیمی

کم کم اینترنت، جهان ورزش را قبضه کرد. با این وجود طی دو دهه، جتی نویسندگان اصلی این مجموعه تغییر نکردند و همچنان با تفکر دهه 60 به کار خود، ادامه دادند. در دهه 80، به دلیل شرایط خاص چاپخانه موسسه، روز انتشار مجله از شنبه به دوشنبه تغییر کرد. مساله ای که یکی از آخرین پل های ارتباط با گذشته تاریخی مجله را از بین برد و بسیاری از خوانندگان مجله را به این باور رساند که دنیای ورزش دیگر چاپ نمی شود! چاپ مجله در دوشنبه ها سبب شد که هر گاه در طول هفته با دو روز تعطیلی مواجه شدیم( مثل 14 و 15 خرداد)، یک هفته بعد از تعطیلات، مجله هرگز به روی کیوسک نمی‌آمد. زیرا چاپ نمی شد! حتی لوگوی قدیمی و خاطره انگیز مجله نیز تغییر کرد و نه تنها بهتر نشد، بلکه از مجله ای تقلید کرد که تنها یکی دو سال از تاسیس آن می گذشت. در تمام این سال‌ها، یک شماره روابط عمومی و یک شماره نمابر در ابتدای مجله نوشته شده بود و این شمار‌ه‌ها هرگز ارتباط مستقیم با مجله را میسر نمی کرد.

سرانجام در تیرماه ۱۳۹۷ دنیای ورزش توسط موسسه اطلاعات و به بهانه بحران کاغذ تعطیل شد! یک تعطیلی که البته کاش دائمی نباشد. داستان دنیای ورزش، حکایت زوال است. زوال مجموعه‌هایی که در دوران اوج، آینده‌نگری نکردند و سرانجام در برابر تحولات، تسلیم شدند.

منبع: وب‌سايت آسموني